از نظر من مدل حرف زدن ادما خیلی مهمه خیلی مهمتر از ظاهرشون. جوری که کلمه‌ها رو ادا می‌کنن. حالا که فکرشو می‌کنم آدمایی که خیلی خوشم میومده ازشون آدمایی بودن که وقتی حرف می‌زدن جذبشون می‌شدم حالا در مورد هرچی که حرف می‌زدن و این که اصلا مهم بوده یا نبوده. فیلم‌هایی که می‌بینم هم همینطوره آدمایی که لهجه‌های خاصی دارن به نظرم جذاب‌تر میان مثل امی و پاول اینتریتمنت یا برندای سیکس فیت اندر. برعکسشم هست خیلی وقتا شده از خیلی از ادما فقط به خاطر این که از مدل حرف زدنشون بدم میومده ناخوداگاه فاصله گرفتم درمورد دخترا بیشتر برام پیش اومده دخترایی که مدل حرف زدنشون خیلی به نظر فیک میاد حتی اگه غیرارادی باشه برام تبدیل میشن به یه موجود غیرقابل تحمل. صدا مهمه لحن مهمه لهجه مهمه مدل حرف زدن مهمه همشون انقد مهمن برام که قیافه و ظاهر و تیپ و هیکل اهمیتشون رو از دست میدن، نه واقعن ولی در درجه چندم اهمیت قرار میگیرن. یادمه اولا که با مهدی آشنا شده بودم همش ازم می‌خواست که بگم کاهو من حس خوبی نداشتم فکر می‌کردم اشتباه می‌گم و این اصرارش یه جور مسخره کردنمه می‌دونستم که مدل “کا” گفتن‌هام جور خاصیه از دوره دبستان و وقتی که معلم کلاس اولم جلوی همه بچه‌ها مسخره‌م کرده بود تبدیل شده بود برام به یه نقطه ضعف حتی سال‌های بعد وقتی معلما ازم می‌خواستن از روی یه درسی بخونم همه وجودم رو استرس می‌گرفت. از این که به یه کلمه‌ی “کا” یا “گا” دار برسم و اشتباه بگمش و همه بفهمن می‌ترسیدم. این که لهجه هیچ شهر خاصی هم نداشتم ترسناک‌ترش می‌کرد این که هیچ بهونه‌ای برای اشتباه گفتنم نداشتم. برای همین متنفر بودم که مهدی اصرار می‌کرد بگو کاهو و می‌خندید تو خونه تمرین کاهو گفتن می‌کردم انقد که مطمئن شدم دیگه دارم درست می‌گم یا انقدری شبیه به درستش می‌گم که کسی متوجه نشه حالا می‌فهمم که اونم فقط جذب مدل خاص کاهو گفتن‌هام شده بود دلم می‌خواد دوباره مثل قبل بگمش و دوباره ازم بخواد که هی تکرارش کنم دلم برای اون مدل خندیدنش و این که می‌گفت می‌دونی فقط تو این کلمه رو درست می‌گی تنگ شده.

Advertisements